Het is vier uur in de nacht en ik kan niet slapen.
Het is een onwerkelijk dag. Vanochtend, of eigenlijk gisterochtend, las ik in de krant over mensen die dachten dat de wereld zou vergaan vanwege het teken van het beest: 06-06-06.
Voor mijn moeder verging vandaag de wereld in ieder geval wel: op 06-06-2006 overleed ze, op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen van ALS. Ma is zo onvoorstelbaar dapper, moedig, strijdlustig en vol leven geweest, tot het laatst toe.
Vanochtend tijdens het wassen ging het ineens mis. Pa belde, het ongeloof klonk door in zijn stem. Ik was net op tijd. Eigenlijk is ze gewoon weg gegleden. Het is goed zo en het is helemaal niet goed zo!
Mijn zus en ik hebben haar verzorgd en mooi aangekleed. Ze ligt er prachtig bij, helemaal zoals ze was. Alle ziekte verdwenen, ma is weer terug. Ze blijft lekker thuis, gewoon in haar eigen bed. De deur van haar slaapkamer staat open en in verbinding met de woonkamer. Zo is ze dicht bij ons.
Vanmiddag zijn ook alle kleinkinderen geweest. Ze zwaaiden naar oma, aaiden haar over haar handen, kleding en gezicht. Als er één woord synoniem is aan mijn moeder, dan is het wel het woord gezelligheid. Dus hebben we het, met respect, gezellig. Ik vouw de was op het bed naast mijn moeder, terwijl de kleintjes spelen rond oma’s bed en de meest wonderlijke vragen stellen. Lucas legt een tekening bij oma, Lisa zwaait nog een keer: dag oma! Rutger merkt op dat oma’s handen weer helemaal jong zijn. Julian loopt in en uit, kijkt voortdurend strak naar oma, zegt niks en loopt weer weg.
Julian is verdrietig. Snapt dat opa ook verdrietig is, zoekt hem op en wil hem steunen: "kop op opa, het is voorbij, denk er maar niet meer aan, het leven gaat verder". Hij slaat zijn armen om opa heen en geeft hem klopjes op zijn rug. Op het moment dat opa hem wil vasthouden is hij alweer verdwenen, vluchtig als altijd.
Toch houdt hij opa goed in de gaten. Als wij in de kamer een broodje eten en opa even buiten gaat zitten, is het Julian die hem weer opzoekt. Ze praten wat over alledaagse zaken. Julian zegt dat dit de op een na verdrietigste dag in zijn leven is. Opa wil weten wat dan de verdrietigste dag was. Dat was toen de hond doodging zegt Julian. Opa moet lachen.
Julian gaat weer even bij oma kijken. De telefoon rinkelt voortdurend, mensen lopen in en uit, hij blijft opvallend rustig.
Opa gaat even liggen. Julian sluipt hem achterna en als hij opa op bed ziet liggen vraagt hij: “Zeg opa, je gaat toch ook niet het loodje leggen?”. Van slapen komt niets meer...
2006 © J. Helling-van Rheenen
