GEZOCHT: HULP! (NU!!)
Het liefst had ik het afgelopen halfjaar grote aanplakbiljetten willen maken en verspreiden: GEZOCHT: HULP!!! NU!!! Daarbij natuurlijk een foto van Julian op zijn allerliefst met een kransje boven zijn hoofd. Over de vleugeltjes aarzelde ik nog even.
Want er zijn dagen geweest dat ik het echt niet meer zag zitten. Julian vreet energie, ik denk dat als het technisch mogelijk zou zijn stekkers op hem aan te sluiten, hij ons hele huishouden van stroom zou voorzien.
En dan wil je natuurlijk wel eens rust. En eerlijk gezegd, heb ik ook wel eens gewoon geen zin om iets met hem te doen of hem aan te sturen, te begeleiden of wat dan ook. Een stukje van die rust hebben wij kunnen ervaren toen Julian het afgelopen voorjaar naar een logeerhuis ging.
Het ging om een project dat ten einde liep maar wanneer zou blijken dat een kind wel in de setting paste, kon het kind nog mee naar het nieuwe project. Nou, niet geschoten is altijd mis, nietwaar, dus toch proberen.
Hij vond het hartstikke leuk. Rustige omgeving, prikkelarme woning, lekker naar buiten op een auto-vrij terrein, leuke dingen doen maar ook rust nemen.
Ons eerste weekend zonder Julian hebben we slapend doorgebracht nadat we eerst een middag en avond onbehaaglijk en ontheemd door ons huis liepen. Wat is het stil, wat blijft het opgeruimd! We kunnen zomaar even zitten! Alles in volledige rust, het was eigenlijk gewoon te veel!
We hebben op die manier enkele fijne weekenden gehad. Julian veel plezier en wij konden ontspannen in de wetenschap dat Julian in veilige handen was. Julian paste in de setting en mocht, toen het oude project ten einde liep, mee naar het nieuwe logeerproject.
Helaas viel dat tegen. Er was een mix van kinderen met lichamelijke en geestelijke problematiek. Dit bleek te moeilijk voor Julian. Ook de benadering van de kinderen was iets anders, lees: niet geschikt voor een kind als Julian. Toen we Julian ophaalden was hij helemaal door het dolle, letterlijk. Het was hem allemaal te veel en we hadden de grootste moeite hem rustig te krijgen. Dit heeft echt wel twee weken geduurd. Hij is nooit meer terug geweest.
Omdat logeerweekenden op zich echt ideaal zijn, zijn we weer op zoek gegaan naar een logeerhuis. Helaas, zo’n mazzel als we de eerste keer gehad hebben, hebben we tot nu toe nog niet. Er zijn lange wachtlijsten, geen locaties in de buurt (langer dan een half uur tot drie kwartier willen we niet rijden, om de eenvoudige reden dat we dan Julian niet in de auto krijgen), in onze ogen soms te drukke programma’s, te weinig duidelijkheid en voorspelbaarheid.
Of zijn wij veel te kritisch? Dat vraag ik me wel eens af, maar goed, dat ter zijde.
Als we alleen naar de wachtlijsten zouden kijken, dan duurt het gemiddeld een jaar tot drie jaar voor hij aan de beurt is!!
Al zoekende op internet kwam ik op www.zorgmatch.org terecht. Hulpvragers (met een PGB) en hulpbieders kunnen daar elkaar vinden. En YES!! Binnen één week hadden wij een fantastisch hulp gevonden. Het klikte gelijk en Julian heeft afgelopen zaterdag met veel plezier bij Ellen gespeeld. Het voelt als een warm bad. We bouwen het langzaam op. Als hij er aan toe is mag hij ook bij Ellen logeren.
Een dagje spelen geeft ons al zoveel rust. Heerlijk. Nu kunnen we ook weer eens aan ons zelf toekomen. Geweldig dat er mensen zoals Ellen zijn met hart voor een ander!
FOTO'S VAN DE SPEELDAGEN BIJ ELLEN EN LOGEERWEEKENDEN
